raz.

Ale najwięcej pomógł Chopinowi list Malfattiego do Paëra. On to właściwie wprowadził go w świat muzyczny paryski. Przez Paëra, który był nadwornym kapelmistrzem, poznał Rossiniego, Cherubiniego, Baillota Herza, Hillera, a przede wszystkim Kalkbrennera oraz wielu innych młodszych i starszych. Nie wszyscy mu zaimponowali, nie wszystkimi był zachwycany, a niektórzy nawet zrobili na nim wrażenie... zer! Oto co w tej kwestii pisał do Elsnera: "Baillot bardzo dla mnie grzeczny i uprzejmy... Reicha znam tylko z widzenia: wiesz Pan, ile tego człowieka poznać byłem ciekawy. Poznałem tu kilku jego uczniów, iktórzy mi niekorzystne o nim dali wyobrażenie. Nie lubi on muzyki, nawet na koncertach konserwatorium nie bywa, nie chce z nikim o muzyce rozprawiać, na swoich lekcjach tylko na zegarek patrzy. Toż samo Cherubini: tylko o cholerze i o rewolucjach wciąż bajdurzy. Ci panowie są to zasuszone pupki, na które się tylko z uszanowaniem patrzyć trzeba, a z dzieł ich uczyć" Do tej kategorii starych, "zasuszonych pupek" zaliczał Chopin w skrytości serca także i Pixisa, który już ze Stuttgartu razem ze swą piękną Francillą wrócił do Paryża, tudzież słynnego