o rodzicach i siostrach Twoich. Pan Leopold, brat pani Pruszak, tu był; opowiadał, że to wszystko ślicznie zdrowe. Maria jako i Józia czułe ci przesyłają ukłony; pierwsza, uwiadomiona, że ma dostać nuty od Ciebie, nie posiada się z radości. Therese Wozińska często także wspomina po polsku, często także łączy brata z Tobą mówiąc: J'ai bien du chagrin par mon irere Antoine et Chopena aussi. I płacze doprawdy, czyli naprawdę. Kiedy też możemy Ciebie widzieć? Żebyś też choć ze dwa słowa napisał i powiedział, czy to prawda, że tego lata być masz; bo nam tu Klara Wieck (a bardziej) Chevalier Kuntzel to powiedzieli i zapewniają. Również Kuntzel ek powiedział, żeś płakał, słysząc p. Wieck w Lipsku; bo ja się wstydzę, żem nie płakała na jej tu koncercie, ale mi się bardzo jej gra podobała, i cała jej postawa, tak mila, tyle interesująca... Adieu, mój dobry Frycku, my tu zawsze i zawsze Ciebie wspominamy, bo szczerze masz w nas Ciebie kochających. Ściskam Cię, mój drogi Frycku, wraz z Antkiem i błogosławię Was obydwóch.

IV