wyjazdu skomponował melancholijnego walczyka w tonie f-moll, a że miał wyjeżdżać w samo południe, więc już zawczasu słyszał nie tylko turkot zajeżdżającego dyliżansu, ale i monotonne uderzenia zegara na wieży pobliskiej Frauenkirche. Wszystko to znalazło swój muzyczny wyraz w rzeczonym walcu; powtarzająca się uporczywie w trio dwanaście razy nuta Des doskonale naśladowała miarowe bicie dwunastej godziny na tle jakiegoś romansowego wtóru prawej ręki, a prócz tego znalazło się w tymże trio kilkanaście taktów znakomicie imitujących turkot zajeżdżającego powozu.

Autograf tego walca, opatrzony dedykacją w nagłówku: pour Mile Marie, i pamiętną dla jego twórcy datą

Drezno sept. 1835, ofiarował Chopin "czarnobrewej córze Euterpy" w czasie swej pożegnalnej wizyty na Rampische Strasse, po czym, oczywiście, nieomieszkał zagrać tej swojej najświeższej kompozycji. Gdy wstał od fortepianu, Maria, zrozumiawszy należycie, czego oznaką był ten wdzięczny walczyk, jakich uczuć był symbolicznym wyrazem, podeszła do stołu, na którym stał bukiet