kilku oknach frontu - niczym nie różni się od mnóstwa innych dworów ziemiańskich; na pańską, zwłaszcza hrabiowską rezydencję nie wygląda wcale. Naprzeciw bramy, za gazonem, po prawej stronie od ganku dworskiego stoi niewielka parterowa oficyna, podobnie jak dwór murowana i kryta gontem. Pomimo że wszystko to zaleca się skromnością, jednak stojąc pod ślicznymi kasztanami wirydarza, doznaje się uczucia jakiejś swojskiej sielskości, oddycha się poezją ciszy wiejskiej. "Tuż popod oknami szczytowymi oficyny snuje się srebrną wstęgą, trzciną obramowana Utrata, niosąca swe wody do Bzury i obracająca dwa zębate koła starego młyna. Za rzeką ciągną się chałupy majątku Orły, malowniczo rozrzucone. Dalej sad i ogród, a w nich przepyszny szpaler grabowy, stary świerk, modrzew przed dworem, wreszcie altana naturalna z lip w podkowę sadzonych." W ogóle park jest bardzo ładny. Wszędzie mnóstwo zieleni, alei i kęp przeglądających się w zwierciadle wód obfitych, a nie brak ani kwiatów, ani drzew owocowych.

W roku 1810, a więc za czasów Księstwa Warszawskiego, gdy Europą trząsł Napoleon, zamieszkiwała dwór w Żelazowej Woli hrabina Ludwika z Fengerów Skarbkowa.