O sześć mil od Warszawy, o cztery kilometry od Sochaczewa, śród piaszczystych równin mazowieckich, nad rzeczką Utratą leży wieś Żelazowa Wola.
Choć okolona nieprzejrzaną płaszczyzną gładkich pól usianych zbożem, wieś ta, wraz z przynależnym do niej folwarkiem Orły, odznacza się wcale malowniczym położeniem, zajmuje bowiem środek "pięknej doliny wśród wzgórza", "dziwnie łaskawie" jako krajobraz wyposażonej. Już z daleka, od strony piaszczystej, nadwiślańskimi topolami wysadzanej drogi, która do niej prowadzi, robi ona ze swymi długimi stodołami i budynkami dworskimi wrażenie typowej "starej szlacheckiej siedziby". Minąwszy bramę wjazdową, staje się na sporym dziedzińcu, pośrodku którego, okolony pierścieniową drogą jezdną, zieleni się wielki, kilkoma starymi kasztanami ocieniony gazon, rodzaj wirydarza. Po prawej stronie bielą się ściany dworu. Zwykły to sobie dworek szlachecki, tyle tylko, że murowany i schludny; zresztą ani imponujący rozmiarami, ani wykwintny. Kryty gontem, z piętrową facjatą i wystawką pośrodku, parterowy, o
— 1 —